Enkele weken geleden kreeg ik geheel onverwachts een boek toegestuurd.. zomaar, voor niks! De afzender bleek Uitgeverij Sirene te zijn en blijkbaar is men bij die uitgeverij in de veronderstelling dat ik recensent van beroep ben.

Nu had ik natuurlijk het boek terug kunnen sturen en hen wijzen op de vergissing, maar dat is zo ondankbaar. Boeken hebben ze er zelf genoeg en het uiteindelijke willen ze graag dat er over hun boeken geschreven wordt, liefst natuurlijk door literair journalisten die een goede naam hebben. Aan dat laatste kan ik ze niet helpen, maar het boek lezen en er iets over schrijven is een kleine moeite en het lijkt me een vriendelijke tegenprestatie voor een op meerdere manieren verrassend goed boek, want dat is het!

Het thema van een verloren vader en een zoektocht naar familiebanden en geschiedenis is hét concept voor goedkoop sentiment en tenenkrommende dromelarijen. Maar in Papa Tango niets van dat. Het is een uiterst geloofwaardig, integer en indrukwekkend geschreven verhaal, ookal is het uiterst merkwaardig in alle ontwikkelingen en wendingen. Zeker ook ontroerend, maar absoluut geen ‘tranentrekker’. Het drama dat zich ontsluit tegen het decor van het wrede Argentijnse regime van de tachtiger en negentiger jaren van de afgelopen eeuw is er één die bijblijft.

Wat ook beklijft is de warme klankkleur (letterlijk) van de beschrijvingen van het land, de mensen en de sfeer en het ritme, dat net als de muziek dan weer in flinke vaart, dan weer rustiger is en daarmee lekker afwisselt.

Een boek als een levendig muziekstuk met een goed verhaal.. Ik hoop dat Maria Boonzaaijer nog meer verhalen gaat optekenen, ik zal het met veel plezier lezen!